Wiek: 13 (obecnie nie żyje) Urodziny: 10 Lutego Wioska: Konoha-Gakure Ranga: Chuunin Grupa krwi: 0 Wzrost: 154.2 cm Waga: 44.5 kg Zdolności ograniczone do więzów krwi: Sharingan Specjalne techniki: techniki ogniste Pierwszy raz w mandze: rozdział #239 Pierwszy raz w anime: ?

Obito - Urodził się w jednym z najpotężniejszych klanów Konohy – Klanie Uchiha. Po ukończeniu akademii w wieku 9 lat zostaje przydzielony do drużyny prowadzonej przez Czwartego Hokage. Jego towarzyszami zostają Rin i Kakashi. Początkowo Obito nie przejawiał zdolności charakterystycznych dla swego klanu. Miał problemy z opanowaniem technik ognistych oraz z aktywacją Sharingana. Żył przytłoczony poczuciem niespełnionego obowiązku. Zarzucał sobie, że swym brakiem umiejętności hańbi innych członków klanu. W wieku 11 lat udaje mu się zdać egzamin na Chunina, czym choć trochę podbudowuje swą samoocenę. Pomimo tego drobnego sukcesu atmosfera w zespole nadal pozostawała napięta. Młody Uchiha ze wszystkich sił starał się dorównać Kakashiemu, świeżo upieczonemu Joninowi, który objął dowództwo nad oddziałem. Dodatkowym problemem były skrajnie odmienne poglądy oby młodzików. Kakashi za priorytet uważał wykonanie powierzonego mu zadania. Obito na pierwszym miejscu zawsze stawiał bezpieczeństwo swych towarzyszy. Podczas jednego z zadań ignoruje wyznaczony przez Czwartego cel i udaje się na poszukiwanie porwanej przez wrogów Rin, w której się skrycie kochał. Udaje mu się dogonić przeciwników, jednakże szybko z atakującego staje się ofiarą. W kulminacyjnym momencie pojawia się Kakashi, który nareszcie zrozumiał, że wykonanie zadania to nie wszystko. Dochodzi do starcia, w którym Hatake traci oko. Widząc rannego przyjaciela Obito uaktywnia Sharingana. Pokonuje przeciwników, jednak sam zostaje przygnieciony przez skałę, ratując tym samym Kakashiego. Umierając przekazuje młodemu Joninowi swego Sharingana, jako prezent z okazji awansu. Zdarzenie to całkowicie zmieniło Kakashiego, który przejął od Obito wiele powiedzonek jak i skłonności do spóźniania się (oraz do głupich usprawiedliwień). Zaczął on bardziej doceniać ludzkie życie, uzmysławiając sobie, że nie można mówić o powodzeniu misji, gdy ginie któryś z towarzyszy.